كه وى را صرفا تعزير مىنمايند . شارح ( ره ) مىفرماين : مقصود اينست كه : يكى از افعال و اعمال حرامى كه موجب عقوبت مىباشد وطى با مرده است اعمّ از آنكه زنا بوده يا لواط باشد و حكم آن از حيث حدّ و شرائط همچون حكم احياء مىباشد منتهى در اينجا چون فعل زشت‌تر و شنيع‌تر است از اينرو عقابش نيز غليظتر و شديدتر مىباشد يعنى همان صد تازيانه‌اى كه در زناء با احياء ثابت است در اينجا نيز مىباشد منتهى علاوه بر آن هرمقدارى كه حاكم مصلحت ديد مىتواند بر او تازيانه بزند مگر آنكه ميّت همسر يا كنيزى كه محرم و حلال براى واطى است بوده باشد كه در اين فرض به واطى حدّ نزده بلكه او را فقط تعزير مىنمايند زيرا فعل مزبور حرام مىباشد امّا در عين حال چون زنا نبوده حدّى بر آن ثابت نيست چه آنكه همسر و كنيز شخص به واسطه موت از زوجيّت يا كنيز بودن خارج نشده تا وطى با او وطى با اجنبيّه محسوب شده و در نتيجه زنا به حساب آيد فلذا بر مرد جايزست امر غسل همسرش را به عهده بگيرد . قوله : و حكمه حكم الاحياء : ضمير در [ حكمه ] به وطى الاموات راجعست . قوله : انّه تغلّظ عليه العقوبة : ضمير در [ انّه ] به معناى [ شأن ] بوده و ضمير در [ عليه ] به واطى عود مىكند . قوله : زوجته او امته المحلّلة له : ضمائر مجرورى تمام به واطى راجعند . قوله : فيعزّر : ضمير نائب فاعلى بواطى عود مىكند .